Το λαμπρό παράδειγμα της δύσμορφης Αθηνάς...

Ακουσα τη γλυκιά φωνή της πρώτη φορά το 1994. Με προσκαλούσε σε κάποια εκδήλωση δημοτικής παράταξης σε προελογική περίοδο για την τοπική αυτοδιοίκηση. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πώς περιέγραψα σ’ έναν φίλο μου τη μελιστάλακτη φωνή: «Είστε η Ρολογιά; Θέλουμε να σας καλέσουμε σε μια εκδήλωση… “Φίλε Γιάννη, φαντάσου τι κουκλάρα θα είναι…”».


Αλλά η κατά πρόσωπο συνάντηση έφερε την απογοήτευση. Γιατί η Αθηνά-η περί ης ο λόγος- ήτανε κοντόχοντρη με άσχημο δέρμα και αδιάφορο πρόσωπο. Τελικά, όπως τη φέρνω τώρα στο μυαλό μου, η κοπέλα είχε συμπαθητική φυσιογνωμία, όμως το ατσούμπαλο σώμα-με… τέσσερα οπίσθια και καθόλου στήθος δεν σε άφηνε να το προσέξεις.

Γίναμε αδερφικές φίλες. Ενα σεβαστό διάστημα της

ΝΟΣΟΦΟΒΙΑ!

Σήμερα έχω… καρκίνο των οστών! Το αποδεικνύει περίτρανα ο αβάσταχτος πόνος στη μέση και ο αφόρητος στο αριστερό χέρι. Χθες, είχα όγκο στο παχύ έντερο που προκαλούσε πολλές κενώσεις τη μέρα και έναν πόνο σαν κόψιμο το πρωί πριν ενεργηθώ. Προχθές μάλλον έπαθα καρδιακό επεισόδιο. Πόναγα στο στήθος, είχα και μια μικροενόχληση στην πλάτη. Α, και λίγη ναυτία. Δεν αρκούν αυτά για έμφραγμα; Αλλά ξαφνικά με πιάνει ένας δυνατός πονοκέφαλος. Για στάσου… Αυτό δεν περιλαμβάνεται στα συμπτώματα της καρδιακής προσβολής. Μπορεί όμως να είναι όγκος στον εγκέφαλο. Πονάει ο καρκίνος στο κεφάλι; Και ποια εξέταση θα μας δείξει τι συμβαίνει;


Οχι, δεν έχω κάνει μαγνητική τομογραφία. Ούτε αξονική. Μήτε κολονοσκόπηση (φοβάμαι τη-για άλλους ανακουφιστική-μέθη). Ούτε όμως υπέρηχο καρδιάς έχω κάνει. Αλλά κατόπιν σκέφτομαι μήπως είναι ανησυχητικό που… θυμάμαι ποιες εξετάσεις δεν έχω κάνει. Υπάρχουν ορισμένες που με τρομάζουν-τρέμω τις διάφορες αναισθησίες (γιατί επιθυμώ να ελέγχω την κατάσταση) εκτός της τοπικής. Αλλες πάλι μοιάζουν εφιαλτικές μόνο και μόνο στη σκέψη της αναμονής των αποτελεσμάτων. Φαντάζομαι, συνήθως σε εξέταση καρδιάς, τον γιατρό σκυθρωπός να ανακοινώνει κάτι σαν: «Πω, πω, είναι βουλωμένες οι αρτηρίες!» ή κάτι εξίσου τρομακτικό!!!

Στον πάτο του πηγαδιού κοιτάζεις μόνο επάνω...

Εφθασα στο ναδίρ. Επιασα πάτο. Αγγιξα τον πυθμένα. Χάθηκα στον βυθό.

Αυτή η (φαινομενικά) τραγική κατάσταση εμπεριέχει και κάτι αισιόδοξο: Δεν υπάρχει παρακάτω…

Ηταν Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου. Μόλις είχα βγει από (ένα ακόμη…) ιατρείο με ανακουφιστική διάγνωση στα χέρια αλλά και ένα τελείως μπερδεμένο μυαλό. Η ζοφερή πραγματικότητα μου έπαιζε πάλι μυστήρια παιχνίδια: Ημουν άρρωστος και κανένας γιατρός δεν μπορούσε

Η μικρή Ρολογιά που χάθηκε για πάντα...

Τη θυμάμαι να περπατάει αμέριμνη μέσα στην αγκαλιά της γεμάτης από θαλπωρή αυλή, προσπαθώντας να μην χάσει από τα ορθάνοιχτα μάτια της την παραμικρή κίνηση, να φυλακίσει στη μαγεμένη ψυχή της όλα αυτά τα αναρίθμητα χρώματα, να ακούσει όλους εκείνους τους ευχάριστους ήχους, να αγγίξει τα κατάφορτα δέντρα, να μυρίσει αυτή την πανδαισία από μυρωδιές, ανακατεμένες των εντυπωσιακών λουλουδιών με το νοτισμένο χώμα. Επιχειρούσε να χαθεί μέσα σε αισιόδοξες και ελπιδοφόρες σκέψεις, συχνά αψηφώντας τον αδυσώπητο χρόνο που ακόμη δεν ήταν εχθρός της.

Την ανακαλώ στη μνήμη μου να σκαρφίζεται… επιχειρηματικές ιδέες που θα της απέφεραν χρήματα, όμως δεν νοιαζόταν για τα λεφτά αλλά για την πρωτοτυπία των ιδεών, με την αστείρευτη φαντασία της να ανακαλύπτει μεταφυσικά γεγονότα που-υποτίθεται-λάμβαναν χώρα στον υπέροχο κήπο.

Τη συλλογιέμαι να ασχολείται με τα οπωροκηπευτικά, να τα φροντίζει με ζωηρό ενδιαφέρον, να τα επεξεργάζεται και να παρακολουθεί την ανάπτυξή τους.

Η ελπίδα που δεν μένει πια εδώ...

Είναι τραγικό να πεθαίνεις. Αλλά είναι, πιστέψτε με, χειρότερο να πεθαίνεις κάθε μέρα. Ισως να πρόκειται για μια τιμωρία που να αρμόζει στον… βλάσφημο Προμηθέα που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς, όμως πού ακούστηκε… «Ρολογιά δεσμώτης»;

 

Εγώ δεν έχω κλέψει ούτε καραμέλα στη ζωή μου και δεν διανοήθηκα καν να το πράξω. Οχι από θεϊκές μορφές ούτε από απλούς, καθημερινούς ανθρώπους δεν μου πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα της κλοπής.

Μονάχα σ’ ένα άτομο έχω κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά που θα μπορούσε να φανταστεί ανθρώπου νους: σε μένα!

Δεν μου αρέσει καθόλου να περιαυτολογώ, όμως πόσο ανεπαρκής φάνηκα απέναντι στον εαυτό μου όλα αυτά τα σαράντα κάτι χρόνια; Γιατί τέτοιες απανωτές λανθασμένες επιλογές; Για ποιον αδιευκρίνιστο λόγο όλες αυτές οι μοιραίες αποφάσεις; Προς τι αυτή η εκνευριστική αγαθοσύνη, η απεριόριστη ανοχή και η συγχώρεση ανθρώπων αχάριστων, άκαρδων, ιδιοτελών και εγωιστών;