Ο... καμένος τη βροχή δεν τη φοβάται!

Τα τελευταία χρόνια ζω οριακά. Οικονομικά, επαγγελματικά, κοινωνικά, προσωπικά… Εντελώς βαλτωμένος… Το δυσάρεστο συναίσθημα που βιώνω καθημερινά προσιδιάζει σε κάποιον που είναι κλεισμένος σε έναν δαιδαλώδη λαβύρινθο από τον οποίον, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, δεν κατορθώνει ποτέ να αποδράσει. Ολα φαίνονται ίδια με πέρσι και πρόπερσι και κάθε ανεπαίσθητη αλλαγή είναι πάντοτε προς το χειρότερο. Κάθε προσπάθεια μοιάζει εξ αρχής καταδικασμένη, κάτι που προκαλεί ένα έντονα καταθλιπτικό ψυχικό περιβάλλον. Σαν άλλος Κούρκουλος, στην κλασική πια ταινία «Ορατότης μηδέν» νιώθω πως θέλω να βάλω φωτιά σε ό,τι ελάχιστο έχει απομείνει όρθιο και να κάνω μια νέα αρχή, ακούγοντας σαν τον πρωταγωνιστή της ταινίας το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου». Αλλά στο τέλος διστάζω. Γνωρίζω πως για να ξεφύγεις από αυτά που σε πληγώνουν πρέπει να υποστείς προσωρινές συνέπειες από τις σοβαρές-φαινομενικά-θυσίες μου. Ομως, η τεράστια ψυχολογική επιβάρυνση λειτουργεί απαγορευτικά σε κάθε σκέψη για απονενοημένα διαβήματα.

Εμαθα, δυστυχώς, να ζω μέσα στον φόβο. Που με αποτρέπει από γενναίες αποφάσεις και ριζικό λύσιμο κάθε γόρδιου δεσμού που με ταλαιπωρεί. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κλωθογυρίζει στο μυαλό μου μια βροντερή παραίτηση που θα σημάνει ταυτόχρονα και την απαλλαγή μου από μια στενάχωρη κατάσταση που προκαλεί μόνο απερίγραπτη δυσφορία και μου ανακατεύει το στομάχι σε καθημερινή βάση.

Υπάρχει μονάχα ένα τελευταίο εμπόδιο: μια πενιχρή αμοιβή που θα χάσω οριστικά. Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να πιστέψω ότι κατρακύλησα σε τέτοιο σημείο που ένα ασήμαντο ποσό να εξαργυρώνεται με τόσο ψυχικό πόνο.

Η ζωή στο όριο δεν αντέχεται. Ανά πάσα στιγμή κάποιο ψυχοσωματικό σύμπτωμα, κάποιο για άλλους αδιάφορο γεγονός, κάποιο αμελητέο συμβάν μπορεί να διαταράξει ολόκληρο το νευρικό μου σύστημα και να με κάνει ράκος. Το σαθρό οικοδόμημα της προσωπικότητάς μου που χτίστηκε με απίστευτη προχειρότητα, χωρίς τον απαιτούμενο σχεδιασμό, δίχως πρόβλεψη αντίστασης σε δύσκολες καταστάσεις, με αναιμικά θεμέλια και ευάλωτες, ετοιμόρροπες βάσεις, είναι εκτεθειμένο σε πάσης φύσεως κινδύνους και απειλείται μονίμως με παταγώδη κατάρρευση. Ψάχνω λιγοστή παρηγοριά σε κάποιο έστω και ελαφρά ευχάριστο νέο και ματαιοπονώ περιμένοντας να συμβεί κάτι συγκλονιστικά απρόοπτο που θα… ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη. Ετσι, όμως, όπως έχω φτιάξει μοναχός μου τη ζωή μου πρέπει να… συνωμοτήσει το σύμπαν υπέρ μου για να σωθεί οτιδήποτε αν σώζεται, αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στα… βιβλία του Πάολο Κοέλιο!

Εν τω μεταξύ ο χειρότερος εχθρός μου πλέον είναι και επίσημα ο ψυχοφθόρος χρόνος. Αδυσώπητος, δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο λάθους. Στην ηλικία μου μια πιθανή επιλογή σημαίνει αυτομάτως τον αποκλεισμό μιας άλλης που ίσως να είναι η σωτήρια-και πώς να το ξέρω;

«Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» αλλά εγώ πυρπόλησα τη ζωή μου μαζοχιστικά πολλά χρόνια πριν και συνεχίζω ακάθεκτος…

Σαράντα κάτι χρόνια σε 782 λέξεις

Η αυτοβιογραφία μου, το σύντομο βιογραφικό μιας ρολογιάς, θα μπορούσε να περικλείεται μέσα σε μόλις 782 λέξεις. Θα μου ήταν εξαιρετικά απλό να παραθέσω σε λίγες γραμμές την ιστορία μιας ζωής και να… κλείσω το blog.

Αλλά ο σκοπός μου είναι άλλος: Να σας προκαλέσω να μοιραστείτε μαζί μου 40 και κάτι χρόνια ζωής και να διαπιστώσετε, σίγουρα μέσα από μια μελαγχολική μέχρι και καταθλιπτική οδό, πώς είναι δυνατόν να σε «προδίδουν τα όνειρά σου», τα οποία κατακρημνίζονται με πάταγο κάτω από το βάρος ατυχών συγκυριών αλλά και της στρεβλής διάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία σαράντα χρόνια. Με δυο λόγια πώς μπορείς να βρεθείς από το ζενίθ στο ναδίρ.

Ελάτε να ταξιδέψουμε τέσσερις δεκαετίες πίσω, δώδεκα μέρες πριν ο άνθρωπος πατήσει στο φεγγάρι. Είμαι βρέφος και κοιμάμαι αμέριμνος στη βεράντα του πατρικού μου, την ώρα που ο Νηλ Αρμστρονγκ πραγματοποιούσε «το μικρό βήμα για εκείνον και το μεγάλο για την ανθρωπότητα!».

Δεν πρόλαβα να γεννηθώ και βρέθηκα αντιμέτωπος με την πρώτη αναπάντεχη ατυχία: Ουδείς επρόκειτο να ασχοληθεί με τον γιο δυο επιστημόνων, όσο καλοί και αν ήταν, αφού ήταν ετοιμόγεννες η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη. Από τότε ρίχνω κλεφτές ματιές στην επαγγελματική και προσωπική πορεία των συνομηλίκων μου Γιάννη Παπαμιχαήλ και Κώστα Καζάκου.

Μεγάλωσα με την καθημερινή φροντίδα των γονιών μου σε συνθήκες ιδανικής ασφάλειας και αλησμόνητης θαλπωρής, περνώντας μοναδικά και αξέχαστα παιδικά χρόνια. Εδειξα από νωρίς μια κλίση στον προφορικό και γραπτό λόγο και παρουσίασα από το νηπιαγωγείο κιόλας ξεχωριστές ικανότητες, που συνδέθηκαν αμέσως από τον περίγυρό μου με εξαιρετικά υψηλό δείκτη ευφυίας.

Τελείωσα με άριστα το δημοτικό και με κολακευτικά σχόλια από τους δασκάλους μου και πέτυχα στα Ανάβρυτα με την τελευταία φουρνιά που εισήχθη στο-τότε-πρότυπο σχολείο με εξετάσεις. Και κάπου εκεί σταματούν σχεδόν οι ευχάριστες ειδήσεις για μένα!

Γιατί ένα προικισμένο παιδί με ιδιαίτερα δημιουργικό μυαλό άρχισε στον κρίσιμο καιρό των εφηβικών χρόνων να παρουσιάζει απρόσμενα και αδικαιολόγητα εν πολλοίς ψυχολογικά προβλήματα. Το παράξενο της υπόθεσης είναι πως αυτή η γιγαντιαία έκρηξη της ψυχής μου και η συνακόλουθη εκροή ορμητικής λάβας από παραλυτικούς φόβους που επιτέθηκε με μένος σε ένα 15χρονο δεν έγινε αντιληπτή ποτέ από κανέναν. Οι ψυχοφθόρες αυτές ανησυχίες δεν αφορούσαν μια διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας αλλά ακριβώς το αντίθετο! Υπερβολικός ορθολογισμός και άκρως ευαίσθητες κεραίες-δέκτες του κάθε δυσάρεστου σήματος καθώς και απόλυτη συνείδηση ενός εχθρικού περιβάλλοντος, στοιχεία αρκετά για να οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια σε μια αγχώδη διαταραχή.

Η αρχική διάγνωση του αρμόδιου παιδοψυχίατρου ότι ο ταλαιπωρημένος έφηβος είναι εντελώς υγιής αλλά και η παραίνεσή του να συμμετάσχει στα τεστ της Mensa, ως τουλάχιστον μια περίπτωση στις 100, δεν φάνηκε να καθησυχάζουν τους προβληματισμένους γονείς μου.

Ο αγχωμένος έφηβος σύντομα ενηλικιώθηκε, πέρασε με άνεση και σχεδόν χωρίς διάβασμα στο πανεπιστήμιο, υπηρέτησε σχεδόν δυο χρόνια στο Πολεμικό Ναυτικό δίχως το παραμικρό πρόβλημα, όμως εξετάσεις για να γίνω μέλος τής Mensa δεν έδωσα ποτέ: Εκεί κυριάρχησε μια από τις πολυάριθμες φοβίες μου-το λένε οι ειδικοί και άγχος του… άγχους-, ότι θα πανικοβληθώ, δεν θα κατορθώσω να συγκεντρωθώ στις ερωτήσεις και θα κατηγοριοποιηθώ στην κατώτερη ομάδα με το… σύνδρομο Down!!!

Μια ατελείωτη σειρά από ατυχή γεγονότα, λανθασμένες επιλογές και προβληματικούς φίλους που σε μεγάλο βαθμό οφείλονταν στις δεδομένες ανασφάλειές μου, διέψευσαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του ευρύτερου κοινωνικού μου κύκλου περί σπουδαίας καριέρας και λαμπρής επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Μια δεκαετής ανούσια και άσκοπη περιπλάνηση στον χώρο του μάρκετινγκ και της δημοσιογραφίας με, ως επί το πλείστον, ανίκανους προϊσταμένους και αδιάφορα αφεντικά κατέληξε στη δημιουργία μιας δικής μου επιχείρησης, που θα βασιζόταν μονάχα στο παροιμιώδες μεράκι μου και στις πρωτότυπες ιδέες μου. Η πολυετής παράλληλη ενασχόληση με την τοπική αυτοδιοίκηση απλώς οδήγησε σε περιστασιακή αξιοποίηση σε ελάχιστες διοικητικές θέσεις ενός δήμου κάπου στα βόρεια προάστια.

Ο δρόμος από κει και ύστερα είναι μόνο ιλιγγιωδώς κατηφορικός. Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, η ήδη προβληματική κατάσταση τείνει προς το χειρότερο: Συντροφιά στα ψυχολογικά προβλήματα κάνουν τώρα και τα ψυχοσωματικά, ενώ εφιαλτικές κρίσεις πανικού συμπληρώνουν το παζλ ενός ανυπόφορου βίου, που, περνώντας τα χρόνια, δυσκολεύει αφόρητα, κάνοντας πιο έντονα τα προβλήματα που πλέον χρονίζουν δίχως την παραμικρή ελπίδα επιτυχούς αντιμετώπισής τους. Ο χειρότερος και αδυσώπητος εχθρός μου είναι πια ο χρόνος. Τώρα, σ’ αυτή την ηλικία, τα λάθη είναι ασυγχώρητα και στοιχίζουν.

Αν ξαφνικά κατέβαινε από τον ουρανό μια θεϊκή οντότητα και μου έδινε την ευκαιρία να ζητήσω μια χάρη, για κάτι μόνο θα παρακαλούσα: να γυρίσω πίσω το ρολόι του χρόνου. Περίπου είκοσι χρόνια. Με την τωρινή μεστή μου εμπειρία τώρα γνωρίζω πολύ καλά τι να πράξω και τι να αποφύγω. Θυμάμαι τον Χορν στο «Αλίμονο στους νέους»…

Δεν είμαι γέρος. Τα τελευταία χρόνια όμως νιώθω όλο και περισσότερο σαν τέτοιος…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα

Εγκλωβισμένος σε μια αίθουσα βασανιστηρίων

Κι έξαφνα προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Η Ρολογιά- πρωταθλήτρια του «Ρολάν Γκαρός» και η Ρολογιά-ρακοσυλλέκτης και ζητιάνος εξαφανίζονται. Τώρα βρίσκομαι στο παρόν. Προς το παρόν… Γιατί αυτά που βλέπω παραπέμπουν σε τρομακτικό εφιάλτη. Είμαι σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο αλλά ποτέ δεν νιώθω περισσότερο μόνος. Κανένας δεν μου μιλάει και κανένας δεν μου δίνει την παραμικρή σημασία. Οσοι μου χαμογελούν μοιάζουν να υποκρίνονται αποτυχημένα. Οχλαγωγία. Αλλοι φωνάζουν. Αλλοι συζητάνε συνωμοτικά. Μερικοί σκέπτονται. Ορισμένοι παίζουν με το κινητό τους. Φασαρία. Μα γιατί περνάω απαρατήρητος; Κάποιους τους προσφωνούν «πρόεδρε» και τέτοια φανταχτερά σαν τίτλοι τιμής. Α, να, τώρα ένας με χαιρέτησε. Μάλλον τον διπλανό μου. Είναι και μια ομάδα νεαρών. Φαίνονται ατημέλητοι. Κρατάνε κι ένα πανό και σχολιάζουν δυνατά. Κάποιος διαμαρτύρεται επειδή κάνας-δυο καπνίζουν. Χονδρικά, ο κόσμος χωρίζεται σε όρθιους και καθιστούς. Οι καθιστοί είναι πιο καλοντυμένοι. Αλλά τον μεγαλύτερο σαματά κάνουν οι όρθιοι. Ολα αυτά μου φαίνονται απόμακρα και αδιάφορα. Δεν βρίσκω άνθρωπο να ανταλλάξω μια κουβέντα και είμαι βουτηγμένος στους δικούς μου προβληματισμούς. Θυμίζει πολυτέλεια η παρουσία μου. Αντιμετωπίζω ζωτικής σημασίας προβλήματα και επιβάλλεται να τα λύσω. Αφού δεν με… δέχονται πια στο «Ρολάν Γκαρός» λόγω ηλικίας και για να μην καταντήσω άστεγος.

Για σταθείτε. Ενας που κάθεται πιο ψηλά φωνάζει «ησυχία, αρχίζουμε». Ομως, οι φωνές δυναμώνουν και μου τρυπάνε τα αυτιά. Μάλλον πρέπει να είμαι όρθιος. Αυτοί φαίνονται καταβεβλημένοι από τις έννοιες και τις σκοτούρες. Η πλειοψηφία των καθιστών είναι περίεργοι: Κάποιοι φαίνονται σνομπ και υπερφίαλοι. Αλλοι πάλι βγάζουν μια αυθεντική αρνητική ενέργεια. Ορισμένοι μου μοιάζουν πονηροί. Και όλοι χαίρονται με τη συμμετοχή τους. Ολοι, εκτός από μένα. Η συζήτηση διακόπτεται για λίγο. Δεν αντέχω άλλο. Παίρνω των ομματιών μου και αποχωρώ. Δεν μου αρέσει εκεί μέσα. Ασφυκτιώ. Και έχω αποφασίσει να κάνω αυτό που μου αρέσει από δω και μπρος.

Περπατάω βιαστικά προς το αυτοκίνητό μου. Θέλω να πάω στο πατρικό μου σπίτι. Βαρέθηκα. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω ποτέ εκεί πέρα.

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα.

Οταν (δεν) πήγα στο "Ρολάν Γκαρός"...

Τον τελευταίο καιρό πιάνω τον εαυτό μου να ονειρεύεται ξύπνιος! Να παραμιλάει, να νευριάζει, να θυμώνει με κατά φαντασία εχθρούς. Να αντιμιλάει σε αόρατους συνομιλητές, να βάζει στη θέση τους αγενείς τύπους, να απαντάει σε αναιδείς εξυπνάκηδες, να αποστομώνει θρασέα υποκείμενα, να περιλαβαίνει ενοχλητικές παρουσίες. Συνήθως μπροστά σ’ έναν καθρέφτη, άλλοτε πάλι κουνώντας απειλητικά τα χέρια μου στο άδειο δωμάτιο, εκτοξεύοντας ύβρεις και απαντώντας με ιδιαιτέρως σκληρό τρόπο σε όσους κατάπια την απάντησή μου στην απτή πραγματικότητα.

Συνήθως παρασέρνομαι σε δυο όνειρα. Εντελώς αντιφατικά μεταξύ τους. Η μέρα και η νύχτα. Το φως και το σκοτάδι. Ο θρίαμβος και η απόγνωση. Η απόλυτη καταξίωση και ο ορισμός της αναξιοπρέπειας στα όρια της αυτοχειρίας.

Στην πρώτη φαντασίωση βρίσκομαι στο Παρίσι. Φοράω αθλητική περιβολή. Κοντομάνικο μπλουζάκι lacoste και σορτσάκι με τεράστιες τσέπες. Πατάω στο χώμα. Αλλά έχει χρώμα… ροζ από το τριμμένο τούβλο που έχουν απλώσει. Δεν μπορώ να δω καλά-οι προβολείς με τυφλώνουν. Κρατάω μια ρακέτα του τένις και απέναντί μου στέκεται-στην άλλη πλευρά του φιλέ-το… είδωλό μου, ένας σχεδόν ίδια ντυμένος. Ενα βουητό φτάνει στ’ αυτιά μου. Κοιτάζω γύρω μου: το μισό (τουλάχιστον) γήπεδο έχει βαφτεί στα γαλανόλευκα. Και το πλήθος ενθουσιάζεται. Στους επισήμους μια αιθέρια ύπαρξη δεν ξεκολλάει τα μάτια της από πάνω μου. Δεν μοιάζει με καμιά που γνωρίζω. Κρατάω το κίτρινο χνουδωτό μπαλάκι με το δεξί και πιάνω σερβίς με το αριστερό. Τώρα ο κόσμος παραληρεί, φωνάζοντας ρυθμικά: «Ρολογιά, Ρολογιά, Ρολογιά…». Ο (άγνωστος) αλλοδαπός αντίπαλός μου μού επιστρέφει το μπαλάκι ψηλά κι εγώ με ένα καλοζυγισμένο overhead smash στέλνω την κίτρινη βολίδα στη γωνία-το χτύπημα είναι άπιαστο και ο δεξιόχειρας αντίπαλός μου μπερδεύεται. Για άλλη μια φορά η αριστεροχειρία μου με βγάζει ασπροπρόσωπο. Πλέον οι θεατές έχουν μπει στο γήπεδο, δεν ξέρω πώς βρέθηκα στον αέρα, στέλνω φιλιά παντού συγκινημένος-οι Ελληνες ανταποδίδουν. Κανένας συμπατριώτης τους άλλωστε δεν ξανακέρδισε το… Ρολάν Γκαρός και η επιτυχία αυτή μοιάζει αδύνατο να επαναληφθεί!!!

Τυχεροί όσοι έζησαν από κοντά το τέλος της καριέρας του σημαντικότερου έλληνα τενίστα. Τέλος καριέρας, καινούργια αρχή κάπου αλλού-οι προτάσεις, φυσικά, πέφτουν βροχή…

Βρέχει. Τα γιγαντιαία φώτα έχουν σβήσει προ πολλού. Το ανυπόφορο κρύο με περονιάζει. Τώρα είμαι σ’ ένα μισογκρεμισμένο σπίτι. Ο αέρας μπαίνει από παντού και με μαστιγώνει στο πρόσωπο. Κι αυτό το αίσθημα της πείνας. Ούτε που θυμάμαι από πότε… Για στάσου. Πριν λίγες μέρες μια πονόψυχη κυρία. Με λυπήθηκε. Στα χιλιομπαλωμένα μου παπούτσια μπαίνει χώμα. Αλλά δεν είναι… ροζ. Είναι βρεγμένο και μου σαπίζει τα πόδια. Δίπλα στη θαλπωρή του αναμένου τζακιού οικογένειες μαζεύονται τριγύρω και γιορτάζουν. Τα Χριστούγεννα. Αναπολώ εκείνα των παιδικών μου χρόνων. Ομως οι γονείς μου δεν είναι δίπλα μου να με αγκαλιάσουν, να με χαϊδέψουν, να μου πουν γλυκόλογα. Ολα αυτά που θεωρούμε δεδομένα όταν τους έχουμε. Ούτε η γυναίκα μου είναι μαζί μου. Δεν θυμάμαι πια γιατί. Αλλά τους γονείς μου είμαι αποφασισμένος να τους βρω. Απόψε το βράδυ κιόλας. Που, μάλλον, θα πεθάνω από το τσουχτερό κρύο…

Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Η ιστορία με το διεθνές γαλλικό τουρνουά τένις «Ρολάν Γκαρός» ποτέ δεν θα γίνει πραγματικότητα. Αλλά θα μπορούσε. Κι ένα παλιό βιβλιαράκι στο ράφι με τον πομπώδη τίτλο «Αυτό είναι το τένις» έμεινε να θυμίζει πως κάποτε, 30 χρόνια πριν, μπορούσα να ζήσω το όνειρο.

Η δεύτερη ιστορία δεν συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες. Αλλά πρόκειται για έναν εφιάλτη που δεν έχω ακόμη ξεπεράσει. Πρέπει να έχω ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μου. Α, κι ένα πιάτο ζεστό, αν γίνεται, φαϊ.

Αλήθεια, πώς μεταφέρεσαι από το Παρίσι στη φτωχή συνοικία; Πώς ο ένδοξος πρωταθλητής καταντάει ζητιάνος; Πολύ εύκολα. Πιστέψτε με. Αυτή την όχι και τόσο μακριά διαδρομή θέλω να σας διηγηθώ. Χρειάζονται τραγικά σφάλματα, λανθασμένες επιλογές, χαμένες ευκαιρίες, μηδαμινή αυτοεκτίμηση και ένα τρομακτικό μονοπάτι που οδηγεί στον γκρεμό. Α, και κάτι παραπάνω από 40 χρόνια…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα!

Εμπνευσμένο από σένα, Ρολογιά

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου «ρολογιά», πριν δανειστώ τ’ όνομά της, με την κρυφή ελπίδα πως θα γίνει το σπάνιο όχημα που θα με οδηγήσει με ασφάλεια στη Γη της Επαγγελίας...

Τι με κοιτάς θλιμμένη, Ρολογιά,

Κι αρνείσαι πια πεισματικά ν’ ανθίσεις,

Εγώ δε διάλεξα ετούτη τη σκλαβιά,

Κι εσένα αποζητώ τα μάγια για να λύσεις.

Κι αν η ζωή μού φέρθηκε σκληρά,

Και μ’ αποκλήρωσε μια μέρα η τύχη,

Φούντωσε τα κλαδιά σου τ’ ανθηρά

Να ζωντανέψουν και πάλι γύρω οι τοίχοι

Μη με κοιτάζεις μελαγχολική,

Το μαύρο παρελθόν μη σε πικραίνει,

Η ελπίδα μας παραμονεύει πάντα εκεί,

Οπου κανείς μας δεν την περιμένει.

Κι αν τη χαρά μού τη μοιράσαν με δελτίο,

Κι η παιδική φωνή μου έχει σιγήσει,

Πες πως ειν’ κακόγουστο αστείο,

Και η νεράιδα η καλή μας δε θ’ αργήσει,