Σε πεθύμησα, καλοδεχούμενε λευκέ επισκέπτη!

Ακούω από προχθές συνεχώς τα δελτία ειδήσεων και, φυσικά, τον καιρό. Προσπαθώντας να εκμαιεύσω από τους αρμόδιους μετεωρολόγους μια κουβέντα για το βορειοανατολικό προάστιό μου και τις πιθανότητες για χιονόστρωση εδώ.

Οσον αφορά το χιόνι δεν μεγάλωσα ποτέ. Οπως ίσως και στα υπόλοιπα θέματα… Εχω συλλάβει τον εαυτό μου να ξενυχτάει ανοιγοκλείνοντας γρίλιες και παντζούρια για να διαπιστώσω αν χιονίζει και αν, περισσότερο, το χιόνι καλύπτει τα πάντα.

Από τη δεκαετία του ’70 δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα για τον καλοδεχούμενο λευκό επισκέπτη. Μείνανε μονάχα μερικές ξεθωριασμένες φωτογραφίες των παιδικών μου χρόνων που δείχνουν την αυλή στο πατρικό μου καλυμμένη με το άσπρο πέπλο. Χονδρικά, επειδή το σπίτι μου βρισκόταν στο μεταίχμιο, στα βόρεια προάστια αλλά όχι και τόσο βόρεια ώστε να απολαμβάνω το χιόνι δυο τρεις φορές τον χειμώνα, το έστρωνε κατά μέσο όρο μια φορά τον χρόνο. Ισως γι’ αυτό δεν το χόρτασα ποτέ με μια μοναδική εξαίρεση: το 2002.

Το ταπεινό όνειρο του Αργύρη...

Στην παιδική ηλικία συγχωρούνται όλα. Ακόμη και τα πιο τρελά σου όνειρα. Αυτά τα τελευταία, ιδιαιτέρως αν τα πιστέψεις πολύ, μπορεί και να τα ζήσεις!

Πώς το τραγουδούσε η Βλαχοπούλου στο «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»: «Ας τη ζωή σου τον δρόμο να πάρει… κι αν ειν’ γραφτό ν’ ανεβείς στο φεγγάρι, ίσως να γίνει κι αυτό…».

Με τον Σπύρο, τον καλύτερο παιδικό μου φίλο, ονειρευόμαστε συχνά και πάντοτε ξύπνιοι. Κόβοντας τους ώριμους καρπούς κατάφορτων λεμονιών στο πατρικό μου σπίτι, νομίζαμε γεμίζοντας δυο σακούλες πως είχαμε γίνει κιόλας παραγωγοί εσπεριδοειδών. Κάποια πάλι στιγμή, παρακολουθώντας με δέος ένα ζέπελιν στον αττικό ουρανό, εμπνευσθήκαμε μια ολόκληρη βάση στην αυλή του πατρικού μου (αυτό συμπεριλαμβανόταν σε όλα τα όνειρά μας), απ’ όπου θα επιβιβάζονταν όσοι ήθελαν να απολαύσουν μια εναέρια βόλτα. Δυο σκουριασμένα πορτοκαλί σιδερένια παγκάκια για τον χώρο αναμονής μάς φαινόταν ήδη μια καλή αρχή για το φιλόδοξο εγχείρημά μας.

Κι αν είχα μόνο μια ευχή;

Σας γράφω προπαραμονή Πρωτοχρονιάς. Σήμερα, περιέργως, δεν πονάω στο στήθος μου, δεν πέρασα κρίση πανικού (εντάξει, μια… μικρή), δεν ταλαιπωρούμαι από πονοκέφαλο, δεν με ενοχλεί το στομάχι μου, δεν τραβιέμαι στην τουαλέτα με διάρροιες και έτσι ίσως βγω λίγο έξω. Παρά το γεγονός ότι ο απολογισμός της εβδομάδας είναι μάλλον ικανοποιητικός, για τις ελάχιστες απαιτήσεις που πλέον έχω, αυτές οι γιορτές μάλλον θα μείνουν στη μνήμη ως κάποιες από τις χειρότερες. Με σχεδόν μηδαμινές εξαιρέσεις έτσι ακριβώς κύλησε και ολόκληρη η χρονιά. Ψυχοσωματικά και ψυχολογικά προβλήματα, έκδηλες ανησυχίες, έντονη συναισθηματική φόρτιση και καμιά σοβαρή αλλαγή στη ζοφερή πραγματικότητα.

Οι τολμηρές αποφάσεις ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, τα κουραστικά διλήμματα δεν βρήκαν λυτρωτική διέξοδο, η παρατεταμένη αναβλητικότητα δεν περιορίστηκε, τα χρονίζοντα προβλήματα δεν αντιμετωπίστηκαν, καινοτόμες λύσεις δεν έκαναν την εμφάνισή τους και παρέμεινα ουσιαστικά καθηλωμένος στη βαλτωμένη κατάσταση που καταστρέφει τα πιο γλυκά μου όνειρα και τσακίζει τις ιδιαίτερα φιλόδοξες εμπνεύσεις μου.

Εδώ και πολλά χρόνια εφαρμόζω ένα τρυκ: Οταν προσπαθώ να αξιολογήσω τις δυσκολίες της ζωής μου, σκέφτομαι αυτομάτως ότι κάποιος φύλακας-άγγελός μου κατεβαίνει στη γη και μου δίνει την ευκαιρία να του ζητήσω μονάχα μια χάρη: Να λυθεί ένα μόνο από τα τόσα μου προβλήματα διά παντός, αλλά αυστηρώς ένα, χωρίς να έχω τη δυνατότητα να ξαναπροσπαθήσω ή να αλλάξω τη χάρη που ζήτησα σε κάποιον μελλοντικό χρόνο. Από ποιο βάσανο θα επέλεγα να απαλλαγώ;

Κάποτε, πριν από αρκετά χρόνια, είχα υπολογίσει να ζητήσω να μου παραδοθεί αυθημερόν το… απολυτήριο του στρατού (είχα βρεθεί σε αδιέξοδο στην αρχή της θητείας μου). Θα είχα κάνει, όμως, λάθος, γιατί η δυσκολία ήταν προσωρινή και αντιμετωπίστηκε με ορισμένες εύστοχες ενέργειες σύντομα και δίχως άλλες συνέπειες.

Ορισμένες πάλι φορές η απάντηση στον… γρίφο είναι η εξάλειψη ενός προβλήματος που σχετίζεται με την εξωτερική μου εμφάνιση. Θα επιθυμούσα λιγότερα κιλά, περισσότερα μαλλιά, πιο σκούρο δέρμα ή ακόμη και την οριστική και ανώδυνη απαλλαγή από μια δυσμορφία στα γεννητικά μου όργανα που μου έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα έναν τεράστιο πονοκέφαλο και ανεπιθύμητες ψυχολογικές παρενέργειες. Αλλά θα σπαταλούσα την… επίσκεψη του αγγέλου μου για ένα θέμα εξωτερικής εμφάνισης;

Μερικές φορές ο νους μου πηγαίνει στα χρήματα. Ναι, αυτό δεν ακούγεται κακή ιδέα. Ζητώντας μια αμύθητη περιουσία θα έλυνα μονομιάς δυο προβλήματα: και το οικονομικό και το επαγγελματικό. Θα ήμουν περιζήτητος στο άλλο φύλο και θα έβρισκα λύσεις και στα ζητήματα της εξωτερικής μου εμφάνισης που τόσο με ταλανίζουν. Με τα λεφτά όμως δεν γίνεσαι ξαφνικά δημιουργικός, κάτι που αποζητάω χρόνια. Ούτε απολαμβάνεις κάποιου είδους εκτίμηση-και δεν εννοώ τη συμφεροντολογική παρέα ορισμένων επιτήδειων και τη συμβατική συντροφιά κάποιων φελλών!

Θα μπορούσα, επίσης, να ζητήσω μια μεγάλη οικογένεια, αφού δεν έχω παιδιά και τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Ομως, κι αυτό ίσως μπορώ να το πετύχω μοναχός μου, γιατί όχι;

Τελικώς, φαντάζομαι ότι θα κατέληγα στην ίδια απελπιστική κατάσταση που βρίσκομαι και σήμερα. Γιατί πιθανότατα υποψιάζομαι πως θα γύρευα τα σπουδαιότερα αγαθά σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο: την υγεία και τη μακροζωία. Δεν θα έλυνα κανένα από τα τωρινά μου προβλήματα που, όσο κι αν φοβάμαι, δεν αφορούν ασθένειες αλλά θα διασφάλιζα μπόλικο υπόλοιπο ζωής και την απαραίτητη υγεία για να μπορέσω κάποια στιγμή να πραγματοποιήσω τα μεγαλεπήβολα σχέδιά μου. Απλώς, ίσως στο… συμβόλαιο που θα υπέγραφα με τον προστάτη-άγγελό μου θα έβαζα (κρυφά) με μικρούτσικα γράμματα μια ρήτρα: στα προβλήματα υγείας που ποτέ δεν θα αντιμετωπίσω να συμπεριληφθούν και τα ψυχολογικά. Γιατί με την απαραίτητη ισορροπία στην ψυχή μου, θα μπορέσω να ανατρέψω μια για πάντα όσα με βαστούν βάναυσα καθηλωμένο και θα ανοίξω-έστω και με καθυστέρηση 30 ετών-τα φτερά μου για τον καταγάλανο ουρανό της ηρεμίας και της επιτυχίας.

Σας εύχομαι έναν καινούργιο χρόνο με υγεία. Σωματική και ψυχολογική. Τα υπόλοιπα θα έρθουν…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα.

Η ζωή αρχίζει στα σαράντα;

Το ημερολόγιο δείχνει παραμονή Χριστουγέννων. Και κάπου εδώ σταματούν τα ευχάριστα νέα για τη Ρολογιά σας! Ελάχιστη χριστουγεννιάτικη διάθεση, λίγη γιορταστική ατμόσφαιρα αλλά και μπόλικες νοσταλγικές αναμνήσεις είναι ό,τι απέμεινε από τη θύελλα των χρόνων που μεσολάβησαν απ’ όταν ήμουν μικρή μέχρι τη… σαραντάρα πασσιφλόρα.

Τουλάχιστον μέχρι πέρσι υπήρχε μια αισιόδοξη προοπτική για ένα έστω υποτυπωδώς καλύτερο μέλλον. Γιατί πρέπει να ξέρετε μέσα σε 30 χρόνια μπορούν να γίνουν σοβαρές εκπτώσεις στα όνειρά μας. Η περιζήτητη δόξα, η γλυκιά φήμη, το ξεχωριστό όνομα, η αμύθητη περιουσία που κάποτε θεωρούσα εφικτά, σιγά-σιγά αντικαταστάθηκαν από μια σχετικά άνετη ζωή, μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική ενασχόληση, μια δεμένη οικογένεια και ορισμένες ευχάριστες μεμονωμένες περιπτώσεις. Που με τη σειρά τους υπαναχώρησαν στο μυαλό μου που προσδιόρισε εκ νέου τις απαιτήσεις του σε μια ακόμη και βαρετή δουλειά με σταθερό μισθό, μερικούς φίλους, έναν μέτριο γάμο και ίσως ένα σπίτι, έστω και φτωχικό. Στον επόμενο τόνο οι άλλοτε υπέρμετρα φιλόδοξες προσδοκίες μου μετατράπηκαν σε μια έντονη ανασφάλεια για το αύριο, μια έκδηλη ανησυχία για το τι μου ξημερώνει, σε μια κραυγαλέα αγωνία για το αβέβαιο μέλλον που βλέπω τρομακτικό μπροστά μου. Ετσι, άρχισα να σκέφτομαι πώς θα επιβιώσω μεθαύριο, πώς θα σιτίζομαι, αν θα υπάρχει στέγη πάνω από το κεφάλι μου, αν θα έχω ρεύμα, νερό και τηλέφωνο. Ξεκίνησα να μετράω συγγενείς και φίλους και να σημειώνω ποιοι από αυτούς είναι αρκετά φιλάνθρωποι για να με ελεήσουν στη σχεδόν δεδομένη κατάσταση ανάγκης.

Προσπαθώ να υποχρεώσω κόσμο μήπως και μου το ανταποδώσει αργότερα με ένα παλιό κρεβάτι και δυο μπουκιές φαγητό. Νομίζω ότι αυτό είναι ο ορισμός του ναδίρ. Γι’ αυτό, την περασμένη Τρίτη, εξαντλημένος από εφιαλτικές σκέψεις και ανατριχιαστικά σενάρια, βάλθηκα να κοιμηθώ από τις 8.30 το βράδυ. Ούτε η προγραμματισμένη για τις εννέα ελληνική κωμωδία, χόμπι μου εδώ και πολλά χρόνια, ήταν ικανή να με κάνει να επαναδραστηριοποιηθώ.

Μην σας προκαλεί καμιά εντύπωση. Οταν, μια φορά κι έναν καιρό, πίστευα πως προοριζόμουν για σπουδαία πράγματα, γνώμη που διαμορφώθηκε από την εικόνα των άλλων για μένα, πώς να συμβιβαστείς με αυτή την αφόρητη μετριότητα; Πού να εντοπίσεις μια ανεξάντλητη πηγή χαράς μέσα σε αυτή την αδιέξοδη μιζέρια; Με παρελθόν απογοητευτικό, παρόν καταθλιπτικό και μέλλον αβέβαιο τι μακροπρόθεσμους στόχους να θέσεις σε μια άτυχη ζωή όπως εξελίχθηκε και σε μια πραγματικότητα της απόγνωσης; Πώς, αλήθεια, να συμμαζέψεις τα κομμάτια σου, να συνέλθεις και να βάλεις τις στέρεες βάσεις για το καινούργιο, ελπιδοφόρο ξεκίνημα;

Ομως τελικά αυτή η βαθιά μελαγχολία της Τρίτης μπορεί και να λειτούργησε ευεργετικά στον βαριά πληγωμένο μου ψυχισμό. Γιατί πέφτοντας τόσο πολύ χαμηλά, συνειδητοποιείς πως δεν σου μένουν και πολλές επιλογές. Ή θα παλέψεις για αυτά που θεωρείς πως σου αξίζουν, ειδάλλως θα… αυτοχειριαστείς. Και επειδή ακόμη δεν έφθασα στη δεύτερη λύση, λέω να ακολουθήσω την πρώτη. Να δώσω στον κουρελιασμένο εαυτό μου μια ευκαιρία επιπλέον. Να βρω από κάπου τη ζωογόνο δύναμη να σταθώ στα πόδια μου. Ή ταν επί τας. Αξίζει τον κόπο μια τελευταία-έστω κοπιαστική-προσπάθεια.

Κάποια στιγμή βέβαια πρέπει να σας διηγηθώ την παράξενη ιστορία μου. Πώς κατάντησα έτσι. Είμαι βέβαιος ότι συνδέοντας ατυχείς συγκυρίες, λανθασμένες επιλογές, ανεπανάληπτες γκάφες, χαρακτηριστικές αστοχίες και κρίσιμα σφάλματα θα σας δώσουν τις απαντήσεις που μπορεί να ψάξετε.

Η ζωή αρχίζει στα σαράντα; Με πανίσχυρο όπλο μου την ατσαλένια θέληση θα ξαναβγώ στις πολεμίστρες. Και σύντομα θα σας απαντήσω…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα.

Ρούχα μαζί που πλύθηκαν...

Από το σπίτι φεύγει αξημέρωτα. Και επιστρέφει κατάκοπη μέσα στο πηχτό σκοτάδι. Απλώς για να κοιμηθεί. Καθημερινές και Σαββατοκύριακα- καμιά διαφορά, το ίδιο αποκαμωμένη. Σαν το καράβι που δεν μπορεί να αγκυροβολήσει λόγω της θαλασσοταραχής, κινείται αδιάκοπα λες και ψάχνει απάνεμο λιμάνι ν’ αράξει. Μα τα χρόνια είναι δύσκολα, οι ευκαιρίες σπανίζουν και οι δουλειές παραμένουν δυσεύρετες.

Παλιότερα εργαζόταν σε μια οικονομική εφημερίδα. Κι εκεί τα χρήματα δεν ήταν πολλά και τα μπόνους της, παρά τις σπουδαίες επιδόσεις, ψίχουλα. Αλλά τουλάχιστον ζούσε αξιοπρεπώς. Στην πορεία τής έγινε μια καλή πρόταση. Την αποδέχθηκε και αποχώρησε από την εφημερίδα για μια ολοκαίνουργια πρόκληση. Τζάμπα ο κόπος. Η πρόκληση αποδείχθηκε σκέτη αποτυχία και η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας βρέθηκε πάλι μόνη να ψάχνει. Της πρότεινα να επιχειρήσουμε να φτιάξουμε κάτι μαζί. Κάτι που μπορεί να έλυνε το οικονομικό της πρόβλημα για πάντα. Αλλά από τη γνωριμία μας μεσολάβησε μια δεκαετία και ο αδυσώπητος χρόνος προσπερνάει εκείνη και τα όνειρά της.

Γυρίζω πολλά χρόνια πίσω. Στις πρώτες της δουλειές. Σε καθαρά αντρικές δουλειές. Ασφάλειες σε συνεργεία αυτοκινήτων. Εισαγωγή και εμπορία κρεάτων στου Ρέντη. Η μοναδική μέσα σε τόσα αρσενικά. Κι ύστερα η περιπέτεια με τα λεφτά της. Που εξανεμίστηκαν μια ωραία πρωία χωρίς να το αντιληφθεί και, το κυριότερο, να τα ξοδέψει!

Ο πατέρας της θα αρρωστήσει το 1992 από έναν τύπο λευχαιμίας. Αλλά είναι γερή κράση και διαψεύδει συνεχώς τους γιατρούς. Οδηγεί μηχανή έχοντας υποστεί… εγκεφαλικό!!! Και πηγαινοέρχεται καβάλα στο μηχανάκι του στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Δεν φοβάται ταλαιπωρίες και κακουχίες-έχει συνηθίσει στην Κατοχή και στον εμφύλιο αλλά κι αργότερα όταν βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων και το επίσημο κράτος δεν του το συγχώρησε ποτέ.

Κι ενόσω περίμεναν τον άτυχο πατέρα να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, ξαφνικά, ένα θλιμμένο μαγιάτικο απόγευμα Σαββάτου θα φύγει ξαφνικά η μητέρα της. Θα χάσει τον κόσμο από τα πόδια της. Θα την πνίξουν οι ενοχές γιατί πιστεύει ακόμη πως η μάνα της πήγε αλλού με το παράπονο.

Ετσι, στον ανήσυχο ύπνο της τα βράδια κλαίει. Φωνάζει «μαμά». Παραμιλάει. Νομίζω πως δεν θα το ξεπεράσει ποτέ. Συχνά πετάγεται όρθια κεντρισμένη από τρομακτικούς εφιάλτες. Αλλά και ξύπνια αναπολεί. Μιλάει για τη μητέρα της στον ενεστώτα σαν να προσπαθεί να τη ζωντανέψει ξανά.

Λυπάμαι. Δεν μπορώ να την καταλάβω αλλά στεναχωριέμαι. Κλαίω κρυφά για να μην με δει. Επιχειρώ να την παρηγορήσω με λόγια που μάλλον δεν πιστεύω βαθιά μέσα μου ούτε εγώ: «Θα την ξαναδείς μια μέρα…».

Αν της προσφέρω λίγα λεφτά για οποιονδήποτε λόγο, συγκινείται και η φωνή της σπάει. Νιώθει υποχρεωμένη. Το ίδιο όμως κι εγώ. Γιατί ώρες-ώρες νομίζω πως με ανέχεται και αναρωτιέμαι πώς με αντέχει. Ορθολογικά μιλώντας τής έδωσα τα πάντα και κατέστρεψα ανεπανόρθωτα την ψυχική μου ηρεμία. Αλλά πάλι αισθάνομαι ότι δεν έχω κάνει τίποτα γι’ αυτό το δυστυχισμένο πλάσμα. Είναι φορές που πιστεύω ακράδαντα πως νιώθει αφόρητη μοναξιά. Παράδοξο, γιατί δεν σε αφήνει να την πλησιάσεις και να κοιτάξεις μέσα της. Κανέναν δεν αφήνει. Ούτε τις πολυαγαπημένες της αδελφές.

Εχω ένα κάρο παράπονα να της παραθέσω. Ομως, ίσως και να την αδικήσω. Ο εκρηκτικός της χαρακτήρας και ο απαράμιλλος δυναμισμός της είναι αξιοθαύμαστος. Αλλά και συνάμα κουραστικός. Είναι διαφορετικό να βρίσκεται στο πλάι σου στον χρυσοποίκιλτο θρόνο κι άλλο να κάθεται αυτή εκεί κι εσύ να είσαι όρθιος-μιλάω, φυσικά, μεταφορικά. Το γνωρίζουμε πλέον καλά πως είμαστε εντελώς αταίριαστοι. Δυο διαφορετικοί κόσμοι που ένας θεός ξέρει πώς ανταμώσανε. Στον δικό της αξιακό κώδικα θαρρώ πως τα προτερήματά μου βρίσκονται πολύ χαμηλά. Μοιάζει να ψάχνει κάτι τελείως αλλιώτικο. Αυτό το προσλαμβάνω σαν υποτίμηση. Ξέρει να επιβραβεύει. Ομως, το κάνει σπάνια και σχεδόν σιωπηλά. Ετσι ανεπαίσθητα δεν το αντιλαμβάνομαι και πληγώνομαι. Φθάσαμε και στον πυρήνα του προβλήματος. Ενας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαμηλή αυτοεκτίμηση όπως εγώ επιζητεί διαρκώς την επιβεβαίωση, ακόμη κι αν αυτή κρύβεται μέσα σε φανταχτερά λόγια θαυμασμού. Αλλά τέτοια δεν βγαίνουν από το στόμα της. Κι αυτό με αποθαρρύνει περισσότερο.

Δεν γνωρίζω το τέλος αυτής της περίεργης ιστορίας. Η ζωή είναι ο καλύτερος σεναριογράφος. Ο,τι και να συμβεί, είναι βέβαιο πως την εκτιμάω, τη σέβομαι και την αγαπάω. Αγνοώ τη γνώμη των τρίτων, θετική ή αρνητική. Εμπιστεύομαι τη δικιά μου κρίση. Αυτή άλλωστε με οδήγησε στα σκαλοπάτια του Αγ. Αθανασίου. Οπου την έκανα γυναίκα μου…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα…