Στον πάτο του πηγαδιού κοιτάζεις μόνο επάνω...

Εφθασα στο ναδίρ. Επιασα πάτο. Αγγιξα τον πυθμένα. Χάθηκα στον βυθό.

Αυτή η (φαινομενικά) τραγική κατάσταση εμπεριέχει και κάτι αισιόδοξο: Δεν υπάρχει παρακάτω…

Ηταν Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου. Μόλις είχα βγει από (ένα ακόμη…) ιατρείο με ανακουφιστική διάγνωση στα χέρια αλλά και ένα τελείως μπερδεμένο μυαλό. Η ζοφερή πραγματικότητα μου έπαιζε πάλι μυστήρια παιχνίδια: Ημουν άρρωστος και κανένας γιατρός δεν μπορούσε

Η μικρή Ρολογιά που χάθηκε για πάντα...

Τη θυμάμαι να περπατάει αμέριμνη μέσα στην αγκαλιά της γεμάτης από θαλπωρή αυλή, προσπαθώντας να μην χάσει από τα ορθάνοιχτα μάτια της την παραμικρή κίνηση, να φυλακίσει στη μαγεμένη ψυχή της όλα αυτά τα αναρίθμητα χρώματα, να ακούσει όλους εκείνους τους ευχάριστους ήχους, να αγγίξει τα κατάφορτα δέντρα, να μυρίσει αυτή την πανδαισία από μυρωδιές, ανακατεμένες των εντυπωσιακών λουλουδιών με το νοτισμένο χώμα. Επιχειρούσε να χαθεί μέσα σε αισιόδοξες και ελπιδοφόρες σκέψεις, συχνά αψηφώντας τον αδυσώπητο χρόνο που ακόμη δεν ήταν εχθρός της.

Την ανακαλώ στη μνήμη μου να σκαρφίζεται… επιχειρηματικές ιδέες που θα της απέφεραν χρήματα, όμως δεν νοιαζόταν για τα λεφτά αλλά για την πρωτοτυπία των ιδεών, με την αστείρευτη φαντασία της να ανακαλύπτει μεταφυσικά γεγονότα που-υποτίθεται-λάμβαναν χώρα στον υπέροχο κήπο.

Τη συλλογιέμαι να ασχολείται με τα οπωροκηπευτικά, να τα φροντίζει με ζωηρό ενδιαφέρον, να τα επεξεργάζεται και να παρακολουθεί την ανάπτυξή τους.

Η ελπίδα που δεν μένει πια εδώ...

Είναι τραγικό να πεθαίνεις. Αλλά είναι, πιστέψτε με, χειρότερο να πεθαίνεις κάθε μέρα. Ισως να πρόκειται για μια τιμωρία που να αρμόζει στον… βλάσφημο Προμηθέα που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς, όμως πού ακούστηκε… «Ρολογιά δεσμώτης»;

 

Εγώ δεν έχω κλέψει ούτε καραμέλα στη ζωή μου και δεν διανοήθηκα καν να το πράξω. Οχι από θεϊκές μορφές ούτε από απλούς, καθημερινούς ανθρώπους δεν μου πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα της κλοπής.

Μονάχα σ’ ένα άτομο έχω κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά που θα μπορούσε να φανταστεί ανθρώπου νους: σε μένα!

Δεν μου αρέσει καθόλου να περιαυτολογώ, όμως πόσο ανεπαρκής φάνηκα απέναντι στον εαυτό μου όλα αυτά τα σαράντα κάτι χρόνια; Γιατί τέτοιες απανωτές λανθασμένες επιλογές; Για ποιον αδιευκρίνιστο λόγο όλες αυτές οι μοιραίες αποφάσεις; Προς τι αυτή η εκνευριστική αγαθοσύνη, η απεριόριστη ανοχή και η συγχώρεση ανθρώπων αχάριστων, άκαρδων, ιδιοτελών και εγωιστών;

Σε πεθύμησα, καλοδεχούμενε λευκέ επισκέπτη!

Ακούω από προχθές συνεχώς τα δελτία ειδήσεων και, φυσικά, τον καιρό. Προσπαθώντας να εκμαιεύσω από τους αρμόδιους μετεωρολόγους μια κουβέντα για το βορειοανατολικό προάστιό μου και τις πιθανότητες για χιονόστρωση εδώ.

Οσον αφορά το χιόνι δεν μεγάλωσα ποτέ. Οπως ίσως και στα υπόλοιπα θέματα… Εχω συλλάβει τον εαυτό μου να ξενυχτάει ανοιγοκλείνοντας γρίλιες και παντζούρια για να διαπιστώσω αν χιονίζει και αν, περισσότερο, το χιόνι καλύπτει τα πάντα.

Από τη δεκαετία του ’70 δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα για τον καλοδεχούμενο λευκό επισκέπτη. Μείνανε μονάχα μερικές ξεθωριασμένες φωτογραφίες των παιδικών μου χρόνων που δείχνουν την αυλή στο πατρικό μου καλυμμένη με το άσπρο πέπλο. Χονδρικά, επειδή το σπίτι μου βρισκόταν στο μεταίχμιο, στα βόρεια προάστια αλλά όχι και τόσο βόρεια ώστε να απολαμβάνω το χιόνι δυο τρεις φορές τον χειμώνα, το έστρωνε κατά μέσο όρο μια φορά τον χρόνο. Ισως γι’ αυτό δεν το χόρτασα ποτέ με μια μοναδική εξαίρεση: το 2002.

Το ταπεινό όνειρο του Αργύρη...

Στην παιδική ηλικία συγχωρούνται όλα. Ακόμη και τα πιο τρελά σου όνειρα. Αυτά τα τελευταία, ιδιαιτέρως αν τα πιστέψεις πολύ, μπορεί και να τα ζήσεις!

Πώς το τραγουδούσε η Βλαχοπούλου στο «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»: «Ας τη ζωή σου τον δρόμο να πάρει… κι αν ειν’ γραφτό ν’ ανεβείς στο φεγγάρι, ίσως να γίνει κι αυτό…».

Με τον Σπύρο, τον καλύτερο παιδικό μου φίλο, ονειρευόμαστε συχνά και πάντοτε ξύπνιοι. Κόβοντας τους ώριμους καρπούς κατάφορτων λεμονιών στο πατρικό μου σπίτι, νομίζαμε γεμίζοντας δυο σακούλες πως είχαμε γίνει κιόλας παραγωγοί εσπεριδοειδών. Κάποια πάλι στιγμή, παρακολουθώντας με δέος ένα ζέπελιν στον αττικό ουρανό, εμπνευσθήκαμε μια ολόκληρη βάση στην αυλή του πατρικού μου (αυτό συμπεριλαμβανόταν σε όλα τα όνειρά μας), απ’ όπου θα επιβιβάζονταν όσοι ήθελαν να απολαύσουν μια εναέρια βόλτα. Δυο σκουριασμένα πορτοκαλί σιδερένια παγκάκια για τον χώρο αναμονής μάς φαινόταν ήδη μια καλή αρχή για το φιλόδοξο εγχείρημά μας.