Το ίνδαλμά μου βρίσκεται στο χειρουργείο...

Τον πρωτοείδα την τελευταία χρονιά της δεκαετίας του ’80, με το ξεκίνημα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Τον παρακολούθησα-αρχικά με ουδέτερα συναισθήματα και αργότερα με ζήλεια.

 Η (πρώην) μέλλουσα πεθερά μου τον πρόσεξε στη μικρή οθόνη και συλλογίστηκε δυνατά: «Λες, Ρολογιά, να σε δούμε και σένα μια μέρα έτσι;». Ημουν δεν ήμουν 24 ετών και διέθετα όλα τα εχέγγυα για να μοιάσω στον… Κυρίαρχο των Οκτώ! Εμπλεος σιγουριάς και αυτοπεποίθησης-έτσι νόμιζα, γιατί πραγματικά απλώς είχα αστείρευτη φαντασία- θεώρησα… χαμηλό τον στόχο που άθελά της είχε προσδιορίσει για την αφεντιά μου η κυρία Ντίνα. Εγώ ακόμη πίστευα πως θα διακριθώ στο θεατρικό σανίδι και στις γνωστές πίστες. Με άλλα λόγια φανταζόμουν τον εαυτό μου διάσημο ηθοποιό και καταξιωμένο τραγουδιστή!

Ο ανιαρός κ. Τσο

Διαβάζοντας ανελλιπώς τα κείμενά του θυμήθηκα εμένα. Ετσι ακριβώς έγραφα κι εγώ και μου έδινε συγχαρητήρια ο κ. Θεοχαρόπουλος. Ο δάσκαλός μου στην 4η Δημοτικού!!! Γιατί αναγιγνώσκοντας τα κείμενα του κ. Τσο αδυνατώ να πιστέψω πως υπάρχει «δημοσιογράφος» με τόσο… απαράδεκτη πένα. Εχω την αίσθηση πως στο τέλος του άρθρου του θα μας γράψει ξεκαρδισμένος: «Σας την έφερα, ρε κορόιδα, τι αρλούμπες διαβάζατε τόση ώρα;»

Ομως, ο κ. Τσο παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του. Τα γραπτά του συνοδεύει μια χαζοχαρούμενη φωτογραφία του με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας που σε κάνει να μετανιώνεις γιατί πέταξες το γιαούρτι σε κάποιον πολιτικό. Αυτό θα μπορούσε κανείς να το ξεπεράσει, αν ο «δημοσιογράφος» με το… κινέζικο επίθετο (έτσι τον έχω βαφτίσει εγώ) δεν γινόταν σε μεταμεσονύχτιες ραδιοφωνικές εκπομπές αντικείμενο σχολιασμού: «Σύμφωνα με όσα γράφει ο κ. Τσο…». Τόσο βαρύγδουπα… Επίσης δεν θα συνιστούσε κανένα τεράστιο πρόβλημα αν ο κ. Τσο δεν ήταν συνιδιοκτήτης ΜΜΕ, κάτι που μόνο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας θα μπορούσε να συμβεί!!!................

Το μόνον της ζωής μου (άφοβο) ταξείδιον...

Απ’ όταν, αφελώς, απάντησα στην πρόταση του πατέρα μου «Να πάμε από τη Λεωφόρο» με δυο λέξεις: «Φοβάμαι Λεωφόρο» γνώριζα πως τούτη την άχαρη ζωή μου ήμουν καταδικασμένος να την περάσω μέσα στον φόβο.


Γιγαντιαία υπαρξιακά άγχη που εννοιολογικά προσιδίαζαν στη φύση του φόβου, υπερβολικές και αδικαιολόγητες φοβίες, ανεξήγητοι κοινωνικοί φόβοι, ψυχοφθόρες αγωνίες, μελλοντικές ανησυχίες με συντροφεύουν επί σαράντα χρόνια!!! Μερικούς από τους φόβους τούς μοιράζομαι με πολλούς γνωστούς μου-αρκετές φορές μού τους εξομολογούνται χωρίς να γνωρίζουν πως δίπλα τους κάθεται ένας… ομοιοπαθής τους! Αλλοι πάλι χαρακτηρίζονται εντελώς προσωπικοί-αφορούν μονάχα τη Ρολογιά. Αγγίζοντας τα 43 αποτελούν το πιο γνώριμο πλέον συναίσθημά μου. Και, δυστυχώς, και το πιο συνηθισμένο πλέον.

Μέρφι ή Γκαστόνε;

Αποτελεί τη μόνιμη διαφωνία με τη μητέρα μου. Εκείνη παρουσιάζει ένα βασικό επιχείρημα: «Πάντοτε βρίσκεις εύκολα να παρκάρεις». Της απαντώ: Αβάσταχτα ψυχολογικά και ψυχοσωματικά προβλήματα που φέρνουν προσκόμματα σε ό,τι προσπαθήσω να δημιουργήσω σε προσωπικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο. Μου αντιτείνει: «Μπορείς να τα ξεπεράσεις με ευκολία γιατί έχεις ένα κοφτερό μυαλό και ιδιαίτερες δυνατότητες αλλά δεν το παλεύεις όπως πρέπει». «Μου πέσανε τα μαλλιά τη στιγμή ακριβώς που η ψυχολογία μου βρισκόταν στα ύψη και είχα βάλει τα πράγματα σε μια σειρά» της αντιλέγω. «Αλλοι αρρωσταίνουν από σοβαρές ασθένειες και τους τυχαίνουν οι πιο δυσάρεστες καταστάσεις κι εσύ ασχολείσαι με τα μαλλιά» ανταπαντά. «Εχω μια μόνιμη τάση προς το πάχος και είμαι λευκός σαν Ισλανδός, με αποτέλεσμα να με ειρωνεύονται όλοι» επιμένω. «Είσαι ψηλός και καλοφτιαγμένος, το πάχος μπορεί αν το θελήσεις να αντιμετωπιστεί και διαθέτεις έναν σωρό σπάνια ψυχικά χαρίσματα» συνεχίζει την κουβέντα μας. «Κοίταξε γύρω μου, όλοι έχουν κάνει τα κουμάντα τους και κάπως έχουν βολευτεί, εγώ είμαι φτερό στον άνεμο, κινούμαι στο πουθενά» συνοφρυώνομαι. «…και βρίσκεις εύκολα να παρκάρεις, μην το ξεχνάς»!....................

Τριάντα πέτρινα χρόνια...

Συνήθως στην παιδική τους ηλικία οι άνθρωποι επινοούν φανταστικούς φίλους. Που τους απευθύνουν τον λόγο, που τους ζητάνε τη γνώμη τους, που τους εξιστορούν τις περιπέτειές τους, που τους εξομολογούνται τα πιο μύχια πάθη και τα περισσότερο ανυπόφορα παράπονά τους.

Εγώ πάλι, αντί για αόρατο φίλο, έχω… πρωθυπουργό!!! Εναν άνθρωπο τον οποίον σκάρωσε το μυαλό μου και που ως σκοπό του έχει να βελτιώσει τη ζωή μου. Πιο πολύ θα ταίριαζε ένας προπονητής της φαντασίας μου. Αλλά η μακροχρόνια ενασχόλησή μου με την πολιτική έδωσε στον υποτιθέμενο ρυθμιστή της τύχης μου και του μέλλοντός μου τον βαρύγδουπο τίτλο «πρωθυπουργός».