Ο θεόσταλτος ΘΕΟδόσης...

Θα μπορούσε να αποτελέσει και τον επίλογο του βιβλίου που ετοιμάζω. Πιο συγκεκριμένα της τριλογίας που γράφω. Γιατί η ζωή μου χονδρικά μοιράζεται στο κυρίως μέρος της, με τις αναμνήσεις από μικρός, τα μεταβαλλόμενα συνεχώς συναισθήματα, τις αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου και τις στάσεις στα σημαντικότερα γεγονότα. Αλλά υπάρχουν και δυο ιδιαίτερα κομμάτια που επιβάλλεται να αναλυθούν ξεχωριστά. Πρόκειται για ξεχωριστές ενότητες που ουσιαστικά αναφέρονται στην προβολή των προβλημάτων της ψυχής σε δυο καίριους τομείς: Το άλλο φύλο και κάτι που θα μου επιτρέψετε να μην αποκαλύψω ακόμη (θα ενημερωθείτε λίαν συντόμως).
Για να ξαναγυρίσουμε στην αρχή του κειμένου, μονάχα ο αδερφικός μου φίλος Νίκος γνωρίζει τον... θεόσταλτο ΘΕΟδόση και, κυρίως, τι επαγγέλεται. Αν ποτέ συναντήσετε τον Νίκο, μπορείτε να τον ρωτήσετε. Η πιστή φίλη σας Ρολογιά δεν έχει σκοπό να διαφημίσει κανέναν επαγγελματία, έστω κι αν αυτό θα βοηθούσε καθοριστικά να ανακουφιστούν χιλιάδες άνθρωποι από τους αβάσταχτους ψυχικούς τους πόνους.
Οπως γίνεται πάντοτε σ' αυτή την παλιοζωή, έπρεπε να μεσολαβήσουν ούτε λίγο ούτε πολύ 29 χρόνια μέχρι που σε κάποια ανυποψίαστη στιγμή, έχοντας εδώ και χρόνια παραδώσει τα όπλα, εμφανίζεται από το πουθενά ένας ευφυέστατος άνθρωπος και σε "στέλνει συστημένο" κατ' ευθείαν στη σωτηρία της ψυχής!!! Που μπορεί, σύμφωνα με το γνωστό τραγούδι, να είναι πολύ μεγάλο πράγμα, όμως σ' αυτούς που την αναζητούν εδώ και τρεις δεκαετίες ακούγεται και σχεδόν αδύνατη. Μια ολόκληρη ζωή πίστευα ότι για να αντιμετωπίσω τη σοβαρή εφηβική κρίση δεν θα έφθαναν ίσως ούτε 70 χρόνια. Τελικά, για να παραφράσω και μια εξαιρετική ατάκα του ασυναγώνιστου Μόργκαν Φρήμαν από την αγαπημένη μου ταινία "Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουόρθ" χρειάστηκαν... μόλις 29.
Γιατί για πρώτη φορά από τότε που με υποδέχθηκε με ένα λαμπερό χαμόγελο πλημμυρισμένο από κρυφό οίκτο ένας γιατρός στην οδό Σεμιτέλου, έναν φοβισμένο και μπερδεμένο μαθητή γυμνασίου μέχρι σήμερα που είμαι ένας συνειδητοποιημένος-πάντα όμως φοβισμένος-μεσήλικας, αρχίζω και διαισθάνομαι ότι πλησιάζει το τέρμα του τούνελ. Το αντιλαμβάνομαι χωρίς σημαντική αλλαγή στην καθημερινότητά μου. Οπως ένα ταπεινό ζωύφιο παλεύει να ξεφύγει από το άγριο κυνηγητό του εξωπραγματικού-γι' αυτό- παπουτσιού που κρατάς στο χέρι σου με σκοπό να του δώσεις τη χαριστική βολή. Οπως αγωνίζεται με τρόμο να γλιτώσει την ασήμαντη-για τον άνθρωπο- ζωή του, προικισμένο ίσως από μια θεϊκή δύναμη ή την ίδια τη φύση (τα οποία μπορεί να συμπίπτουν) να διαβλέπει το επερχόμενο τέλος. Το ίδιο κίνητρο αυτοσυντήρησης αλλά και ανάγκης απόλαυσης διαθέτουν όλα τα ζωντανά αυτού του μοναδικού πλανήτη.
Αρκούσαν δυο ώρες μπροστά από το γραφείο του ΘΕΟδόση για να καταλάβω ότι επιτέλους βρέθηκε η πολυπόθητη, η πολυαναμενόμενη, η θεόσταλτη λύση. Δεν ήξερα αν πρέπει να χαρώ για την ασύλληπτη ανακάλυψή μου ή να κλάψω για τα χαμένα χρόνια της απελπισίας που δεν τη γνώριζα. Μου ήρθε να φιλήσω τα χέρια του λαμπρού επιστήμονα, του ασύγκριτου γιατρού, του ανυπέρβλητου ειδικού, του καταξιωμένου συμβούλου ζωής, της διακεκριμένης ιδιοφυίας, του διαπρεπούς συμπαραστάτη, του επίλεκτου θεραπευτή του... σύγχρονου μάγου!!! Συγκρατήθηκα.
Πιθανόν να με χαρακτηρίσετε υπερβολική. Ισως να χαμογελάσετε με συγκατάβαση. Μπορεί να αισθανθείτε συμπόνοια, στεναχώρια, κατανόηση ή ακόμη και τον οίκτο του γελαστού γιατρού μπροστά στον αμήχανο, κουλουριασμένο 15χρονο. Ομως σκεφθείτε: 29 χρόνια. Μισή ενήλικη ζωή...
Εικοσιεννέα χρόνια που ξεκίνησαν ένα καυτό καλοκαιρινό απόγευμα στα τέλη Ιουλίου στη Σεμιτέλου και φαίνεται να κλείνουν οριστικά-σαν μια τεράστια παρένθεση που μου επιφύλασσε η ζωή-λίγα στενά πιο κάτω, στην Αιγινήτου. Οσοι βρίσκουν τη ζωή τους ανυπόφορη, όσοι είδαν με πόνο καρδιάς τα όνειρά τους να γκρεμίζονται, όσοι κάνουν μαύρες σκέψεςι μπροστά σε ένα αβέβαιο και σκοτεινό μέλλον, όσοι έσβησαν την ελπίδα από το λεξικό τους και την αισιοδοξία από την καθημερινότητά τους ας καταβάλλουν μια τελευταία προσπάθεια πριν παραδοθούν στην απόγνωση. Αξίζει να ψάξουν να βρουν τον θεόσταλτο ΘΕΟδόση. Και όταν τον αντικρίσουν απέναντί τους είναι βέβαιο πως θα κρεμαστούν από τα λεπτά του χείλη. Και θα επιθυμήσουν να πάνε ξανά και ξανά και ξανά.
Αλλοι κάνουν δέκα λεπτά από τη Σεμιτέλου στην Αιγινήτου. Εμένα μου πήρε 29 χρόνια...
Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα.

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή...

Ναι, δεν μπορώ να υποστηρίξω πως δεν την πόθησα. Δεν είναι καμιά μικρή. Βαδίζει πλησίστια στα 45. Δίχως το εντυπωσιακό πρόσωπο (απλώς συμπαθητική) με… κολασμένο σώμα (που στο παρελθόν ελάχιστα πρόλαβα να αγγίξω). Αλλά διαθέτει το προτέρημα που ο Δημιουργός έχει επιλέξει να προικίσει ορισμένες γυναίκες: Εναν ζωώδη ερωτισμό που ξυπνάει στους άνδρες έντονες σεξουαλικές ορμές βγαλμένες από τα πιο πρωτόγονα ένστικτα. Είναι και «φίλη» μου στο facebook αλλά, όπως έχετε ήδη αντιληφθεί, λίγο με ενδιαφέρει να με τιμάει με τη… φιλία της. 

Φυσικά και κάνω τολμηρές σκέψεις για εκείνη ή μάλλον οι τολμηρές σκέψεις δεν λένε να εγκαταλείψουν το μυαλό μου. Αν και δεν θα χρειαζόταν παρά μονάχα ένα δωμάτιο μακριά από τα βλέμματα των αδιάκριτων για να προχωρήσω το… θέμα, εν τούτοις φαντασιώνομαι διακοπές και μοίρασμα κοινού δωματίου. Μα και μόνο η αναμονή ενός τέτοιου ταξιδιού μπορεί να σε συνεπάρει. Ποιες προκλητικές χάρες να κρύβονται κάτω από τα-ούτως ή άλλως- λιγοστά καλοκαιρινά τους ρούχα και τα σέξι μαγιό της; Η κοπέλα δεν έχει πρόβλημα να παρουσιαστεί ημίγυμνη στο διαδίκτυο. Και ας κάνει τα πεινασμένα αρσενικά να βρυχώνται από πάθος και ηδονή!!!

Το απονενοημένο διάβημα της Ευαγγελίας

Εκείνο το γκρίζο πρωινό του Νοέμβρη, όταν η αδελφή του φίλου μου Πλάτωνα, Ευαγγελία, βρέθηκε στο κενό από το δυσθεώρητο ύψος των πέντε ορόφων, κανένας δεν φανταζόταν ότι θα ήταν δυνατό να επιβιώσει.

Η μοίρα, το πεπρωμένο, η ειμαρμένη, όπως θέλετε πείτε το, παίζει πολλές φορές παράξενα παιχνίδια. Υστερα από την οδυνηρή πρόσκρουση στην τσιμεντένια επιφάνεια, η Ευαγγελία σηκώθηκε (!) χωρίς φαινομενικά να φέρει πάνω της ούτε μια αμυχή, για να λιποθυμήσει δευτερόλεπτα αργότερα.

Οταν ξύπνησε στο νοσοκομείο, δυο πράγματα ίσως γνώριζε ήδη πολύ καλά: ότι δεν θα περπατήσει ξανά, περνώντας την υπόλοιπη ζωή της ως τετραπληγική και πως η ψυχολογία της δεν θα έπεφτε-μαζί της-ποτέ τόσο χαμηλά, όπως τότε που αποτόλμησε το απονενοημένο διάβημα.

Το ίνδαλμά μου βρίσκεται στο χειρουργείο...

Τον πρωτοείδα την τελευταία χρονιά της δεκαετίας του ’80, με το ξεκίνημα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Τον παρακολούθησα-αρχικά με ουδέτερα συναισθήματα και αργότερα με ζήλεια.

 Η (πρώην) μέλλουσα πεθερά μου τον πρόσεξε στη μικρή οθόνη και συλλογίστηκε δυνατά: «Λες, Ρολογιά, να σε δούμε και σένα μια μέρα έτσι;». Ημουν δεν ήμουν 24 ετών και διέθετα όλα τα εχέγγυα για να μοιάσω στον… Κυρίαρχο των Οκτώ! Εμπλεος σιγουριάς και αυτοπεποίθησης-έτσι νόμιζα, γιατί πραγματικά απλώς είχα αστείρευτη φαντασία- θεώρησα… χαμηλό τον στόχο που άθελά της είχε προσδιορίσει για την αφεντιά μου η κυρία Ντίνα. Εγώ ακόμη πίστευα πως θα διακριθώ στο θεατρικό σανίδι και στις γνωστές πίστες. Με άλλα λόγια φανταζόμουν τον εαυτό μου διάσημο ηθοποιό και καταξιωμένο τραγουδιστή!

Ο ανιαρός κ. Τσο

Διαβάζοντας ανελλιπώς τα κείμενά του θυμήθηκα εμένα. Ετσι ακριβώς έγραφα κι εγώ και μου έδινε συγχαρητήρια ο κ. Θεοχαρόπουλος. Ο δάσκαλός μου στην 4η Δημοτικού!!! Γιατί αναγιγνώσκοντας τα κείμενα του κ. Τσο αδυνατώ να πιστέψω πως υπάρχει «δημοσιογράφος» με τόσο… απαράδεκτη πένα. Εχω την αίσθηση πως στο τέλος του άρθρου του θα μας γράψει ξεκαρδισμένος: «Σας την έφερα, ρε κορόιδα, τι αρλούμπες διαβάζατε τόση ώρα;»

Ομως, ο κ. Τσο παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του. Τα γραπτά του συνοδεύει μια χαζοχαρούμενη φωτογραφία του με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας που σε κάνει να μετανιώνεις γιατί πέταξες το γιαούρτι σε κάποιον πολιτικό. Αυτό θα μπορούσε κανείς να το ξεπεράσει, αν ο «δημοσιογράφος» με το… κινέζικο επίθετο (έτσι τον έχω βαφτίσει εγώ) δεν γινόταν σε μεταμεσονύχτιες ραδιοφωνικές εκπομπές αντικείμενο σχολιασμού: «Σύμφωνα με όσα γράφει ο κ. Τσο…». Τόσο βαρύγδουπα… Επίσης δεν θα συνιστούσε κανένα τεράστιο πρόβλημα αν ο κ. Τσο δεν ήταν συνιδιοκτήτης ΜΜΕ, κάτι που μόνο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας θα μπορούσε να συμβεί!!!................