Η μικρή Ρολογιά που χάθηκε για πάντα...

Τη θυμάμαι να περπατάει αμέριμνη μέσα στην αγκαλιά της γεμάτης από θαλπωρή αυλή, προσπαθώντας να μην χάσει από τα ορθάνοιχτα μάτια της την παραμικρή κίνηση, να φυλακίσει στη μαγεμένη ψυχή της όλα αυτά τα αναρίθμητα χρώματα, να ακούσει όλους εκείνους τους ευχάριστους ήχους, να αγγίξει τα κατάφορτα δέντρα, να μυρίσει αυτή την πανδαισία από μυρωδιές, ανακατεμένες των εντυπωσιακών λουλουδιών με το νοτισμένο χώμα. Επιχειρούσε να χαθεί μέσα σε αισιόδοξες και ελπιδοφόρες σκέψεις, συχνά αψηφώντας τον αδυσώπητο χρόνο που ακόμη δεν ήταν εχθρός της.

Την ανακαλώ στη μνήμη μου να σκαρφίζεται… επιχειρηματικές ιδέες που θα της απέφεραν χρήματα, όμως δεν νοιαζόταν για τα λεφτά αλλά για την πρωτοτυπία των ιδεών, με την αστείρευτη φαντασία της να ανακαλύπτει μεταφυσικά γεγονότα που-υποτίθεται-λάμβαναν χώρα στον υπέροχο κήπο.

Τη συλλογιέμαι να ασχολείται με τα οπωροκηπευτικά, να τα φροντίζει με ζωηρό ενδιαφέρον, να τα επεξεργάζεται και να παρακολουθεί την ανάπτυξή τους.

Η ελπίδα που δεν μένει πια εδώ...

Είναι τραγικό να πεθαίνεις. Αλλά είναι, πιστέψτε με, χειρότερο να πεθαίνεις κάθε μέρα. Ισως να πρόκειται για μια τιμωρία που να αρμόζει στον… βλάσφημο Προμηθέα που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς, όμως πού ακούστηκε… «Ρολογιά δεσμώτης»;

 

Εγώ δεν έχω κλέψει ούτε καραμέλα στη ζωή μου και δεν διανοήθηκα καν να το πράξω. Οχι από θεϊκές μορφές ούτε από απλούς, καθημερινούς ανθρώπους δεν μου πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα της κλοπής.

Μονάχα σ’ ένα άτομο έχω κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά που θα μπορούσε να φανταστεί ανθρώπου νους: σε μένα!

Δεν μου αρέσει καθόλου να περιαυτολογώ, όμως πόσο ανεπαρκής φάνηκα απέναντι στον εαυτό μου όλα αυτά τα σαράντα κάτι χρόνια; Γιατί τέτοιες απανωτές λανθασμένες επιλογές; Για ποιον αδιευκρίνιστο λόγο όλες αυτές οι μοιραίες αποφάσεις; Προς τι αυτή η εκνευριστική αγαθοσύνη, η απεριόριστη ανοχή και η συγχώρεση ανθρώπων αχάριστων, άκαρδων, ιδιοτελών και εγωιστών;

Σε πεθύμησα, καλοδεχούμενε λευκέ επισκέπτη!

Ακούω από προχθές συνεχώς τα δελτία ειδήσεων και, φυσικά, τον καιρό. Προσπαθώντας να εκμαιεύσω από τους αρμόδιους μετεωρολόγους μια κουβέντα για το βορειοανατολικό προάστιό μου και τις πιθανότητες για χιονόστρωση εδώ.

Οσον αφορά το χιόνι δεν μεγάλωσα ποτέ. Οπως ίσως και στα υπόλοιπα θέματα… Εχω συλλάβει τον εαυτό μου να ξενυχτάει ανοιγοκλείνοντας γρίλιες και παντζούρια για να διαπιστώσω αν χιονίζει και αν, περισσότερο, το χιόνι καλύπτει τα πάντα.

Από τη δεκαετία του ’70 δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα για τον καλοδεχούμενο λευκό επισκέπτη. Μείνανε μονάχα μερικές ξεθωριασμένες φωτογραφίες των παιδικών μου χρόνων που δείχνουν την αυλή στο πατρικό μου καλυμμένη με το άσπρο πέπλο. Χονδρικά, επειδή το σπίτι μου βρισκόταν στο μεταίχμιο, στα βόρεια προάστια αλλά όχι και τόσο βόρεια ώστε να απολαμβάνω το χιόνι δυο τρεις φορές τον χειμώνα, το έστρωνε κατά μέσο όρο μια φορά τον χρόνο. Ισως γι’ αυτό δεν το χόρτασα ποτέ με μια μοναδική εξαίρεση: το 2002.

Το ταπεινό όνειρο του Αργύρη...

Στην παιδική ηλικία συγχωρούνται όλα. Ακόμη και τα πιο τρελά σου όνειρα. Αυτά τα τελευταία, ιδιαιτέρως αν τα πιστέψεις πολύ, μπορεί και να τα ζήσεις!

Πώς το τραγουδούσε η Βλαχοπούλου στο «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»: «Ας τη ζωή σου τον δρόμο να πάρει… κι αν ειν’ γραφτό ν’ ανεβείς στο φεγγάρι, ίσως να γίνει κι αυτό…».

Με τον Σπύρο, τον καλύτερο παιδικό μου φίλο, ονειρευόμαστε συχνά και πάντοτε ξύπνιοι. Κόβοντας τους ώριμους καρπούς κατάφορτων λεμονιών στο πατρικό μου σπίτι, νομίζαμε γεμίζοντας δυο σακούλες πως είχαμε γίνει κιόλας παραγωγοί εσπεριδοειδών. Κάποια πάλι στιγμή, παρακολουθώντας με δέος ένα ζέπελιν στον αττικό ουρανό, εμπνευσθήκαμε μια ολόκληρη βάση στην αυλή του πατρικού μου (αυτό συμπεριλαμβανόταν σε όλα τα όνειρά μας), απ’ όπου θα επιβιβάζονταν όσοι ήθελαν να απολαύσουν μια εναέρια βόλτα. Δυο σκουριασμένα πορτοκαλί σιδερένια παγκάκια για τον χώρο αναμονής μάς φαινόταν ήδη μια καλή αρχή για το φιλόδοξο εγχείρημά μας.

Κι αν είχα μόνο μια ευχή;

Σας γράφω προπαραμονή Πρωτοχρονιάς. Σήμερα, περιέργως, δεν πονάω στο στήθος μου, δεν πέρασα κρίση πανικού (εντάξει, μια… μικρή), δεν ταλαιπωρούμαι από πονοκέφαλο, δεν με ενοχλεί το στομάχι μου, δεν τραβιέμαι στην τουαλέτα με διάρροιες και έτσι ίσως βγω λίγο έξω. Παρά το γεγονός ότι ο απολογισμός της εβδομάδας είναι μάλλον ικανοποιητικός, για τις ελάχιστες απαιτήσεις που πλέον έχω, αυτές οι γιορτές μάλλον θα μείνουν στη μνήμη ως κάποιες από τις χειρότερες. Με σχεδόν μηδαμινές εξαιρέσεις έτσι ακριβώς κύλησε και ολόκληρη η χρονιά. Ψυχοσωματικά και ψυχολογικά προβλήματα, έκδηλες ανησυχίες, έντονη συναισθηματική φόρτιση και καμιά σοβαρή αλλαγή στη ζοφερή πραγματικότητα.

Οι τολμηρές αποφάσεις ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, τα κουραστικά διλήμματα δεν βρήκαν λυτρωτική διέξοδο, η παρατεταμένη αναβλητικότητα δεν περιορίστηκε, τα χρονίζοντα προβλήματα δεν αντιμετωπίστηκαν, καινοτόμες λύσεις δεν έκαναν την εμφάνισή τους και παρέμεινα ουσιαστικά καθηλωμένος στη βαλτωμένη κατάσταση που καταστρέφει τα πιο γλυκά μου όνειρα και τσακίζει τις ιδιαίτερα φιλόδοξες εμπνεύσεις μου.

Εδώ και πολλά χρόνια εφαρμόζω ένα τρυκ: Οταν προσπαθώ να αξιολογήσω τις δυσκολίες της ζωής μου, σκέφτομαι αυτομάτως ότι κάποιος φύλακας-άγγελός μου κατεβαίνει στη γη και μου δίνει την ευκαιρία να του ζητήσω μονάχα μια χάρη: Να λυθεί ένα μόνο από τα τόσα μου προβλήματα διά παντός, αλλά αυστηρώς ένα, χωρίς να έχω τη δυνατότητα να ξαναπροσπαθήσω ή να αλλάξω τη χάρη που ζήτησα σε κάποιον μελλοντικό χρόνο. Από ποιο βάσανο θα επέλεγα να απαλλαγώ;

Κάποτε, πριν από αρκετά χρόνια, είχα υπολογίσει να ζητήσω να μου παραδοθεί αυθημερόν το… απολυτήριο του στρατού (είχα βρεθεί σε αδιέξοδο στην αρχή της θητείας μου). Θα είχα κάνει, όμως, λάθος, γιατί η δυσκολία ήταν προσωρινή και αντιμετωπίστηκε με ορισμένες εύστοχες ενέργειες σύντομα και δίχως άλλες συνέπειες.

Ορισμένες πάλι φορές η απάντηση στον… γρίφο είναι η εξάλειψη ενός προβλήματος που σχετίζεται με την εξωτερική μου εμφάνιση. Θα επιθυμούσα λιγότερα κιλά, περισσότερα μαλλιά, πιο σκούρο δέρμα ή ακόμη και την οριστική και ανώδυνη απαλλαγή από μια δυσμορφία στα γεννητικά μου όργανα που μου έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα έναν τεράστιο πονοκέφαλο και ανεπιθύμητες ψυχολογικές παρενέργειες. Αλλά θα σπαταλούσα την… επίσκεψη του αγγέλου μου για ένα θέμα εξωτερικής εμφάνισης;

Μερικές φορές ο νους μου πηγαίνει στα χρήματα. Ναι, αυτό δεν ακούγεται κακή ιδέα. Ζητώντας μια αμύθητη περιουσία θα έλυνα μονομιάς δυο προβλήματα: και το οικονομικό και το επαγγελματικό. Θα ήμουν περιζήτητος στο άλλο φύλο και θα έβρισκα λύσεις και στα ζητήματα της εξωτερικής μου εμφάνισης που τόσο με ταλανίζουν. Με τα λεφτά όμως δεν γίνεσαι ξαφνικά δημιουργικός, κάτι που αποζητάω χρόνια. Ούτε απολαμβάνεις κάποιου είδους εκτίμηση-και δεν εννοώ τη συμφεροντολογική παρέα ορισμένων επιτήδειων και τη συμβατική συντροφιά κάποιων φελλών!

Θα μπορούσα, επίσης, να ζητήσω μια μεγάλη οικογένεια, αφού δεν έχω παιδιά και τα χρόνια περνάνε γρήγορα. Ομως, κι αυτό ίσως μπορώ να το πετύχω μοναχός μου, γιατί όχι;

Τελικώς, φαντάζομαι ότι θα κατέληγα στην ίδια απελπιστική κατάσταση που βρίσκομαι και σήμερα. Γιατί πιθανότατα υποψιάζομαι πως θα γύρευα τα σπουδαιότερα αγαθά σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο: την υγεία και τη μακροζωία. Δεν θα έλυνα κανένα από τα τωρινά μου προβλήματα που, όσο κι αν φοβάμαι, δεν αφορούν ασθένειες αλλά θα διασφάλιζα μπόλικο υπόλοιπο ζωής και την απαραίτητη υγεία για να μπορέσω κάποια στιγμή να πραγματοποιήσω τα μεγαλεπήβολα σχέδιά μου. Απλώς, ίσως στο… συμβόλαιο που θα υπέγραφα με τον προστάτη-άγγελό μου θα έβαζα (κρυφά) με μικρούτσικα γράμματα μια ρήτρα: στα προβλήματα υγείας που ποτέ δεν θα αντιμετωπίσω να συμπεριληφθούν και τα ψυχολογικά. Γιατί με την απαραίτητη ισορροπία στην ψυχή μου, θα μπορέσω να ανατρέψω μια για πάντα όσα με βαστούν βάναυσα καθηλωμένο και θα ανοίξω-έστω και με καθυστέρηση 30 ετών-τα φτερά μου για τον καταγάλανο ουρανό της ηρεμίας και της επιτυχίας.

Σας εύχομαι έναν καινούργιο χρόνο με υγεία. Σωματική και ψυχολογική. Τα υπόλοιπα θα έρθουν…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα.